Starożytny Egipt: ostatnia tajemnica Sfinksa

Reklama

pt., 08/28/2020 - 15:46 -- MagdalenaL

Być może istnieje astronomiczny projekt kryjący się za wymiarem i położeniem Sfinksa, ujawniający się przez pozycję wobec słońca w równonoc wiosenną i jesienną.

Według egipskiego Ministerstwa Starożytności, Sfinks posiada „astronomiczny wyróżnik”, który ujawnia się podczas wiosennej równonocy: ostateczny dowód dostarczyło słońce, które 19 marca (ostatniego dnia zimy) zaszło dokładnie na prawym ramieniu gigantycznej konstrukcji z ciałem lwa i ludzką głową (androsphinx). Zjawisko to powtarza się dwa razy w roku, podczas równonocy wiosennej i jesiennej.

Wielki Sfinks został zbudowany w latach 2558-2532 p.n.e. na płaskowyżu w Gizie, sąsiadującym z Wielkimi Piramidami. Ma 73 metry długości, 19 szerokości i około 20 wysokości, a jego głowa unosi się na kolejne 4 metry: umieszczona przed piramidą Chefrena, aby ją chronić, mogłaby stanowić właśnie jego oblicze.

Jednak wielu archeologów twierdzi, że jego lokalizacja jest przypadkowa, wybrana wyłącznie ze względu na istnienie kopca wapiennego, na którym był formowany Sfinks. Ale nota egipskiego Ministerstwa Starożytności stwierdza, że ​​„zjawisko zaobserwowane o zachodzie słońca 19 marca pokazuje, że ci archeolodzy mylą się, twierdząc, że starożytni Egipcjanie zrobiliby Sfinksa z przypadkowej skalistej wychodni”, należy więc również wziąć pod uwagę, że wychodnia musiała być znacznie większa niż to, co widać dzisiaj, i że mądrze pracowano, aby uzyskać niebiański efekt zaobserwowany podczas równonocy: „To pokaz niezwykłej wiedzy naukowej narodu egipskiego” - podsumowuje Minister ds. Starożytności.

Autor: 
Luigi Bignami / tłum. Magda Stankiewicz
Polub Plportal.pl:

Reklama