Polowanie na czarownice w Salem

Reklama

sob., 08/29/2020 - 22:10 -- AleksandraJ

Okryte złą sławą procesy czarownic z Salem rozpoczęły się wiosną 1692 roku po tym, jak grupa młodych kobiet z tejże wioski twierdziła, że wstąpił w nie szatan, oskarżając też inne miejscowe kobiety o uprawianie magii. Podczas gdy po stanie Massachusetts rozlała się fala histerii, w Salem zwołano specjalny sąd, który miał rozpatrywać te przypadki.

Pierwszą skazaną za czary była Bridget Bishop, którą powieszono w czerwcu 1692 roku. Los Bishop podzieliło 18 innych kobiet, a około 150 mężczyzn, kobiet oraz dzieci zostało oskarżonych w ciągu następnych kilku miesięcy.

We wrześniu 1692 r. histeria zaczęła słabnąć, a opinia publiczna zwróciła się przeciwko procesom. Chociaż później Sąd w Massachusetts unieważnił wyroki winy przeciwko oskarżonym o czarownice i przyznał odszkodowania ich rodzinom, zgorzknienie pozostało w społeczności, a bolesne dziedzictwo procesów czarownic z Salem przetrwało wieki.

Tło historyczne i początki procesów w Salem

Wiara w rzeczy nadprzyrodzone - szczególnie w działania diabła, polegające na dawaniu niektórym ludziom mocy krzywdzenia innych w zamian za lojalność - pojawiła się w Europie na samym początku XIV wieku i była bardzo popularna w kolonialnej Nowej Anglii. Ponadto trudne realia życia w purytańskiej wiosce Salem (dzisiejsze Danvers w stanie Massachusetts) w tamtych czasach obejmowały skutki wojny Brytyjczyków z Francuzami w koloniach amerykańskich w 1689 r., niedawną epidemię ospy, strach przed atakami ze strony plemion rdzennych Amerykanów i długotrwałą rywalizację z zamożniejszą społecznością miasta Salem (dzisiejsze Salem). Wśród tych buzujących napięć procesy czarownic w Salem były dodatkowo podsycane podejrzeniami mieszkańców i niechęcią do sąsiadów, a także strachem przed obcymi.

Czy wiesz, że...?

Próbując wyjaśnić metodami naukowymi dziwne dolegliwości, jakich doświadczyli „zaczarowani” mieszkańcy Salem w 1692 r., badanie opublikowane w magazynie „Science” w 1976 r. zaproponowało sporysz (występujący w życie, pszenicy i innych zbożach). Według toksykologów może on powodować objawy, takie jak urojenia, wymioty i skurcze mięśni.

W styczniu 1692 roku córka miejscowego pastora, 9-letnia Elizabeth Parris i jej 11-letnia kuzynka Abigail Williams, zaczęły miewać dziwne objawy, takie, jak gwałtowne skurcze, czy niekontrolowane napady wrzasków. Po tym, jak doktor William Griggs zdiagnozował u nich bycie pod działaniem czarów, inne dziewczynki w wiosce zaczęły wykazywać podobne symptomy, włącznie z Ann Putnam Jr., Mercy Lewis, Elizabeth Hubbard, Mary Walcott oraz Mary Warren. Pod koniec lutego aresztowano niewolnicę, pracującą dla rodziny Parris, Titubę, razem z dwoma innymi kobietami - bezdomną Sarą Good oraz ubogą, starszą Sarą Osborn. To je wskazały dziewczynki, jako winne rzucenia uroku.

Szerząca się histeria

Trzy oskarżone kobiety zostały postawione przed przed sędziami - Jonathanem Corwinem i Johnem Hathornem - i przesłuchane. Na dodatek na sali sądowej pojawiły się ich same oskarżycielki, dając pokaz konwulsji, spazmów, krzyków i wicia się na ziemi. Mimo, że Good i Osborn zaprzeczyły stawianym im zarzutom, niewolnica Tituba przyznała się do winy. Prawdopodobnie próbując chronić się przed niechybnym wyrokiem, grając informatora, twierdziła, że oprócz niej w służbie diabłu i na szkodę Purytanów działają też inne wiedźmy. W czasie, gdy strach i panika rozprzestrzeniały się po reszcie Massachusetts, przed oblicze sądu trafiły kolejne „czarownice” włącznie z Martą Corey i Rebeką Nurse, które były postrzegane, jako szanowane członkinie kościoła oraz społeczności Salem. Poza nimi oskarżono nawet czteroletnią córkę Sary Good.

Podobnie, jak zrobiła to Tituba, kilka oskarżonych kobiet przyznało się i wskazało inne „wiedźmy”, a procesy zaczęły wkrótce przytłaczać lokalny wymiar sprawiedliwości. W maju 1692 roku nowo powołany gubernator Massachusetts, William Phips, rozkazał ustanowienie specjalnego sądu - „the Court of Oyer (wysłuchać) and Terminer (decydować)”. Miał on zajmować się sprawami związanymi z czarami w hrabstwach Suffolk, Essex oraz Middlesex.

Sąd, któremu przewodniczyli m. in. John Hathorne, Samuel Sewall i William Stoughton, skazał pierwszą kobietę 2 czerwca, a była nią Bridget Bishop. Powieszono ją 8 dni później w miejscu, które przeszło do historii pod nazwą „Gallows Hill”, w wiosce Salem. W lipcu tego samego roku powieszono jeszcze 5 osób, 4 w sierpniu, a 8 we wrześniu. Poza tym siedem innych oskarżonych zmarło w więzieniu, a Glies Corey (mąż Marty Corey), będący w podeszłym wieku, został ukamienowany po tym, jak odmówił przyznania się do winy.

Spuścizna i wnioski

Chociaż szanowany pastor Cotton Mather ostrzegał przed wątpliwą wiarygodnością dość niejasnych dowodów (lub świadectw na temat snów i wizji), to jego obawy zostały w dużej mierze zlekceważone podczas procesów czarownic w Salem. Increase Mather, dyrektor Harvard College (ojciec Cottona), później zaczął podzielać opinię swojego syna, nalegając, aby standardy dowodowe dotyczące czarów były równe standardom dla każdego innego przestępstwa, stwierdzając, że „lepiej byłoby, gdyby dziesięć podejrzanych czarownic uciekło, niż została potępiona jedna niewinna osoba.”

Pośród gasnącego poparcia dla procesów w Salem, gubernator Phips rozwiązał w październiku „the Court of Oyer and Terminer” oraz nakazał, aby jego następca nie uznawał dowodów, które nie są jednoznaczne. Procesy dalej trwały, rzednąc stopniowo, do początku 1693 roku. Do tego czasu Phips ułaskawił i uwolnił z więzienia wszystkich, którzy zostali oskarżeni o uprawianie magii.

W styczniu 1697 roku sąd stanu Massachusetts ogłosił dzień postu z powodu tragedii procesów czarownic w Salem. Później uznał je również za bezprawne, a główny sędzia Samuel Sewall publicznie przeprosił za swoją rolę w tych niechlubnych wydarzeniach. Jednak szkody, jakich doznała społeczność utrzymywały się nawet po przyjęciu w 1711 roku przez kolonię Massachusetts ustawy przywracającej dobre imię skazanym i zapewniającej rekompensatę finansową ich spadkobiercom.

Wciąż żywe i bolesne dziedzictwo procesów czarownic z Salem przetrwało nawet do XX wieku, kiedy Arthur Miller przedstawił je w swoim dramacie z 1953 roku „The Crucible”. Służyły one, jako alegoria antykomunistycznych „polowań na czarownice”, prowadzonych przez senatora Josepha McCarthy’ego w latach pięćdziesiątych.

Autor: 
tłum. Izabela Siekańska
Polub Plportal.pl:

Reklama